Cover Image

ก่อนตะวันตกจะปิดทะเลและสมุทรของเรา: รากเหง้าทางทะเลของไทย

By  
                     <ol>
  • หน้าหลัก 
  • ผู้จัดการรายวัน 
  • บทความ 

    • บทความ

    x

    ก่อนตะวันตกจะปิดทะเลและสมุทรของเรา: รากเหง้าทางทะเลของไทย

    เผยแพร่: 12 ต.ค. 2569 01:48   ปรับปรุง: 12 ต.ค. 2569 01:48   โดย: &amp;#8203;เอนก เหล่าธรรมทัศน์



    ​เอนก เหล่าธรรมทัศน์
    ภาคีสมาชิก ราชบัณฑิตยสภา

    ​เมื่อพิจารณาประวัติ ศาสตร์ไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ผ่านแว่นตาของภูมิศาสตร์และการค้า มักมีความเข้าใจในแบบกระแสหลักว่า บรรพบุรุษของเราตั้งถิ่นฐานอยู่ในดินแดนภายใน แผ่นดินที่ค่อนข้างปิด รักสงบ และเติบโตมาจากการ
    เกษตรเป็นหลัก
    ​
    แต่มุมมองดังกล่าวมองข้ามมิติที่สำคัญประการหนึ่งไป นั่นคือ ดินแดนแถบนี้เติบโตและขับเคลื่อนมาได้ด้วย "ทะเล" ในฐานะที่เป็นเวทีเชื่อมต่อกับโลกมานานนับพันปี ก่อนที่ชาติตะวันตกจะนำเรือรบติดปืนใหญ่เข้ามาและเปลี่ยนระ เบียบการค้าน่านน้ำเสียใหม่

    ​การทำความเข้าใจประวัติศาสตร์ผ่านปฏิสัมพันธ์ทางทะเลนี้ สะท้อนความจริงอันลึกซึ้งผ่านเหตุการณ์สำคัญและ 3 ประเด็นหลัก ดังนี้

    หมุดหมายประวัติ ศาสตร์: เมื่อเราโลดแล่นกลางสมุทร

    ​ก่อนจะมาเป็นประเทศ ไทยในปัจจุบัน ดินแดนแถบนี้เคยผ่านเหตุการณ์ทางทะเลที่ยิ่งใหญ่และมักไม่ค่อยถูกกล่าวถึงในตำราเรียน ซึ่งสะท้อนความเชื่อมโยงเอเชียอาค เนย์กับโลกกว้างอย่างลึกซึ้ง:

    ​กองเรือรบโจฬะข้ามมหาสมุทร (พ.ศ. 1568):

    ในช่วงต้นคริสตศต วรรษที่ 11 อาณาจักรโจฬะจากอินเดียใต้ ภายใต้การนำของ พระเจ้าราเชนทราโจฬะที่ 1 ได้ส่งกองเรือใหญ่ข้ามมหา สมุทรอินเดียมาโจมตีอาณาจักรศรีวิชัย เพื่อทำลายการผูกขาดทางการค้าในช่อง แคบมะละกา กองเรือโจฬะไม่ได้ตีแค่เกาะสุมาตรา แต่ยังบุกโจมตีหัวเมืองสำคัญบนคาบสมุทรไทย เช่น ตามพรลิงค์ (นครศรี ธรรมราช) และ ไชยา (สุราษฎร์ธานี) ซึ่งสั่นคลอนอำนาจเดิมและเปิดทางให้หัวเมืองต่างๆ เติบโตขึ้น

    ​กองเรือตามพรลิงค์บุกตีลังกา (พ.ศ. 1790 และ 1813):
    ในอีกสองศตวรรษต่อมา พระเจ้าจันทรภานุแห่งตามพรลิงค์ ได้สร้างความตกตะลึงด้วยการนำกองเรือรบข้ามมหาสมุทรไปทำสงครามถึงเกาะลังกาถึงสองครั้ง (ครั้งที่สองใน พ.ศ. 1813 ทรงยกทัพใหญ่มากจนเป็นบัน ทึกสำคัญในพงศาว ดารลังกา ก่อนจะพ่ายแพ้และสิ้นพระชนม์ในสนามรบ) เหตุการณ์นี้ยืนยันว่ารัฐในคาบ สมุทรไทยเวลานั้นคือ "มหาอำนาจทางทะเล" ที่มีขีดความสามารถในการเดินเรือระดับมหาสมุทร

    ​มหาขันทีเจิ้งเหอและกองเรือมหาสมบัติหมิง (คริสตศตวรรษที่ 15):
    ในยุคราชวงศ์หมิง จักรพรรดิหย่งเล่อทรงบัญชาให้ เจิ้งเหอ นำกองเรือมหาสมบัติขนาดยักษ์เดินทางเยือนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และมหาสมุทรอินเดียถึง 7 ครั้ง

    มะละกา กลายเป็นฐานพักกองเรือหลักจนร่ำรวย ส่วน อยุธยา ก็เป็นหมุดหมายสำคัญที่มีการแลกเปลี่ยนทูตและค้าขายกับกองเรือจีนอย่างใกล้ชิด ผู้คนในภูมิภาคจึงคุ้นเคยกับการค้าระดับโลกมาเนิ่นนาน

    ​อยุธยาภายใต้เจ้านครอินทร์ส่งทัพเรือไปตีมะละกา (ต้นคริสตศตวรรษที่ 15):
    เมื่ออยุธยาภายใต้ราชวงศ์สุพรรณภูมิเติบโตขึ้นเป็นมหา อำนาจทางการค้า ได้ดำเนินยุทธศาสตร์ "คุกคามและค้าขาย" เพื่อช่วงชิงส่วนแบ่งการค้าทางทะเล ในช่วงเวลาที่มะละกากำลังสถาปนาขึ้นเป็นเมืองท่าใหม่และพยายามผูกขาดเส้นทางเดินเรือในช่อง แคบมะละกา (โดยมีราชสำนักจีนหนุนหลังผ่านกองเรือเจิ้งเหอ)

    อยุธยาในสมัยสมเด็จพระนครินทราธิราช หรือเจ้านครอินทร์ เคยส่งกองเรือรบและกำลังพลยกไปโจมตีมะละกาเพื่อกดดันและแผ่อิทธิพลเหนือเส้นทางการค้าทางทะเล

    แม้ในที่สุดมะละกาจะรอดพ้นไปได้ด้วยการยอมอ่อน น้อมต่อจักร พรรดิจีนและสร้างความสัมพันธ์ที่ถ่วงดุล กัน แต่นี่คือประจักษ์พยานว่าอยุธยาไม่ได้เป็นเพียงรัฐเกษตร กรรมในแผ่นดินปิด แต่มีกองเรือที่เข้มแข็งพอจะทำศึกชิงเมืองท่าระดับข้ามทะเลได้

    ​1. ความจริงข้อที่หนึ่ง: ก่อนจะมี “ไทย” ทะเลคือเบ้าหลอมชาติพันธุ์
    ​เหตุการณ์ความขัดแย้งและการค้าข้างต้นเกิดขึ้นในยุคที่คำว่า "ประเทศไทย" หรือ "สยาม" ในความหมายปัจจุบันยังไม่กำเนิดขึ้น ผู้คนในคาบสมุทรและลุ่มน้ำในเวลานั้นมีความเป็นชวา มลายู มอญ เขมร อินเดีย และกลุ่มชนพื้นถิ่นปะปนผสมผสานกันอย่างแยกไม่ออก

    ​ทะเลจึงทำหน้าที่เป็น "เบ้าหลอม" (Melting Pot) ขนาดใหญ่:
    ​ลมมรสุมและเส้นทางเดินเรือพัดพาพ่อค้า นักบวช และผู้คนหลากหลายชาติพันธุ์ ภาษา และศาสนา มาขึ้นฝั่ง ตั้งถิ่นฐาน และแต่งงานข้ามกลุ่มชน
    ​กลุ่มชนที่ใช้ภาษาตระกูลไท เป็นเพียงหนึ่งในหลายสายพันธุ์และวัฒนธรรมที่ไหลมารวมกันในกระแสน้ำวนแห่งการค้านี้
    ​ผ่านกระบวนการแลกเปลี่ยนและผสมผสานยาวนานหลายศต วรรษ บรรพบุรุษของเราได้ร่วมกันหล่อหลอมผู้คนต่างภาษาเหล่านี้ให้กลายเป็นสังคมที่มีเอกลักษณ์ จนกระทั่งเกิดเป็น "คนไทย" และ "ความเป็นไทย" ในภายหลัง

    ความเป็นไทยจึงไม่ใช่สายเลือดบริสุทธิ์ แต่คือความสามารถในการโอบรับและประ ยุกต์วัฒนธรรมหลากหลายอย่างกลมกลืน

    ​2. ความจริงข้อที่สอง: เมื่อศูนย์กลางอำนาจหันหน้าออกทะเล และเราเห็นโลกมาตลอด

    ​รัฐโบราณในภูมิภาคนี้ไม่ว่าจะเป็นตามพรลิงค์ ปัตตานี หรืออยุธยา ล้วนพึ่งพาเศรษฐกิจการค้าทางทะเลเป็นสำคัญ แม้ตัวเมืองหลวงจะตั้งอยู่เข้ามาในแผ่นดิน แต่ก็มีแม่น้ำสายหลักเป็นเส้นเลือดใหญ่เชื่อมออกสู่ทะเลและสมุทร
    ​
    เมื่อศูนย์กลางอำนาจผูกติดอยู่กับการค้าโลก ​เมืองท่าเหล่านี้จึงเปิดรับผู้คนจากทั่วสารทิศ ทั้งพ่อค้าชาวเปอร์เซีย อาหรับ อิน เดีย จีน และต่อมาคือชาวตะวันตก ให้เข้ามาค้าขายและอยู่อาศัย

    ​วิถีชีวิตของผู้คนจึงคุ้นเคยกับความหลากหลายทางวัฒนธรรม ศาสนา และวิทยาการจากภายนอก ดีเอ็นเอของสังคมไทยจึงมีความยืดหยุ่นและปรับตัวต่อกระแสโลกได้ดีมาโดยตลอด

    ​3. ความจริงข้อที่สาม: เมื่อความมั่นคงทางทะเลคือความอยู่รอดของรัฐ

    ​การพึ่งพาทะเลไม่ได้นำมาเพียงความมั่งคั่งและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมเท่านั้น แต่ในขณะเดียวกัน ทะเลก็ยังเป็นเส้นทางที่เปิดรับความเสี่ยงและภัยคุกคามจากภายนอก ดังที่ปรากฏในบทเรียนประวัติ ศาสตร์จากการปะทะกับกองเรือโจฬะ การยกทัพไปตีลังกาของจันทรภานุ การทำสงครามชิงเมืองท่าอย่างมะละกา หรือการเข้ามาจัดระเบียบการค้าของจีนและตะวันตกในยุคต่อมา

    ​ประวัติศาสตร์สะท้อนให้เห็นว่า ความมั่นคงทางทะเล (Maritime Security) และการเข้าใจพลวัตของอำนาจในน่านน้ำ คือปัจจัยชี้ขาดความอยู่รอดและการรักษาอธิปไตยของรัฐมาทุกยุคทุกสมัย

    ​สรุป:
    การทำความเข้าใจประวัติศาสตร์ทางทะเลและกระบวนการผสมผสานทางชาติ พันธุ์ ช่วยให้เรามองเห็นรากฐานที่แท้จริงของสังคมไทย ว่าความเข้มแข็งของเราไม่ได้เกิดจากการปิดกั้นตนเอง แต่เกิดจากการเป็น "สังคมเปิด" ที่มีความยืดหยุ่นและสามารถหลอมรวมความหลากหลายจากทั่วโลกให้กลายมาเป็นพลังของตนเองได้ผ่านทางสายน้ำและท้องทะเล

    Back To Top