Cover Image

“พิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ” เรื่องสั้นโรแมนติกไซไฟสีหม่นจากญี่ปุ่น

By 

“พิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ” เรื่องสั้นโรแมนติกไซไฟสีหม่นจากญี่ปุ่น

บทความโดย : HaruShine www.marumura.com

อาคารสูงเสียดฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ที่ไม่มีวันเก่าคร่ำคร่า
ที่นี่คือ “พิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ”

ประตูทองเหลืองหนักอึ้งถูกผลักเปิดออก
ภายในคือพื้นหินขัดมันวาวราวกระจก
ทางเดินโค้งเวียนขึ้นไปเป็นชั้น ๆ ราวไร้ที่สิ้นสุด
บนผนังเรียงรายด้วยภาพถ่ายอันงดงามจนแทบกลั้นหายใจ
ชายหนุ่มค่อย ๆ ก้าวขึ้นทีละขั้น มองภาพเหล่านั้นทีละภาพ
ภาพวัยเด็กของแฟนสาวที่ถูกพ่อชูขึ้นฟ้าอย่างมีความสุข
ภาพเธอฝึกเปียโนด้วยแววตาเศร้าสร้อย
ภาพเธอกับน้องสาวแย่งของขวัญกันในวันปีใหม่
ภาพวัยเรียนที่คุยกับเพื่อนจนดึกดื่น
ทุกความทรงจำของคนรักเขาถูกเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์ราวไร้สิ่งใดขาดหาย

เมื่อเข้าสู่ทางเดินแห่งคำอธิษฐาน
เขาพบภาพความทรงจำร่วมกันของเขาและเธอ
วันแรกที่พบกันใต้ต้นซากุระ
วันที่จับมือกันอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ใต้แสงดอกไม้ไฟ
จนวันที่สวมแหวนหมั้นให้กับมือคู่นั้น
ในทุกภาพนั้น
เธอยิ้มอยู่เสมอ

แต่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกขัดใจ
ความงดงามทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตาแสนหวานที่ปิดบังความจริงอันโหดร้ายไว้เท่านั้น
“จะหนีความจริงไปถึงเมื่อไหร่!”
ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นในใจ เขาคว้าภาพวาด ฉีกกระชากมันออกจากผนังอย่างไม่ปรานี
ก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดเวียนไปจนสุดยอดหอคอย

ยอดสุดของโดมคือห้องที่สงบเงียบดุจโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์
มีเพียงผืนผ้าใบขนาดมหึมาที่ถูกคลุมด้วยม่านกำมะหยี่สีดำทึบ ราวกับตัดขาดจากทุกความงดงามรอบข้างทั้งหมด
“เรย์…ตื่นสิ ลืมตาขึ้นมาเถอะ!”
เขากระชากผ้าคลุมนั้นออกด้วยมือที่สั่นเทา
ปรากฏภาพวาดสีดำทะมึนอันเป็นรูปธรรมของความหวาดกลัวและความไม่มั่นคงสุดขั้ว
เหล่าคนสำคัญของเรย์หลับใหลในทุ่งสีเทาราวกับไร้รุ่งอรุณอีกตลอดกาล
“งั้น…เหรอ”
เขาเข้าใจในทันทีว่าเธอต้องหวาดกลัวและโดดเดี่ยวเพียงใดตลอดเวลาที่ผ่านมา
โดยที่เขาไม่รู้ต้นตอของมันเลย
และไม่แม้แต่จะเคยรับรู้ด้วยซ้ำ

มือที่กำแน่นค่อยๆ คลายลง
เขาแหงนมองฟ้า
สูดลมหายใจเข้า
แล้วกดสวิตช์อุปกรณ์แฮ็กให้หยุดการทำงาน

โดมสีขาวบริสุทธิ์สลายหายไปอย่างไร้เสียง

เขากลับสู่โลกความจริงอันว่างเปล่า
ขาก้าวเดินไปยังเตียงพยาบาลอย่างเชื่องช้า
มือหนาค่อย ๆ ลูบแก้มที่เย็นชืดของเรย์

“กลัวมาตลอดเลยสินะ
ขอโทษ…ที่ปล่อยให้อยู่คนเดียว
จะไม่ปลุกเธออีกแล้วนะ
หลับให้สบายนะ”

โลกทั้งใบพังทลายลงพร้อมเสียงดังสนั่น ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาว
ในที่สุดเขาก็เข้าใจความจริงของ “โรคหลับใหล”
มันไม่ใช่การหนีความจริง
แต่คือ “ความเมตตาสูงสุด” ที่สมองมนุษย์เลือกใช้ปกป้องตัวเองจากความโหดร้ายเกินทน

เขาทิ้งตัวลงนอนข้างเธอ
พร้อมผ้าสีขาวพันเกี่ยวกันรอบลำคอ
กระซิบราตรีสวัสดิ์เป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะละลายหายไป
พร้อมใบหน้าอันสงบของเรย์ที่หลุดพ้นจากความกลัวทั้งปวง

บทความโดย : HaruShine www.marumura.com

เรื่องแนะนำ :
– “บางอย่างมาขอเข้าห้องในวันเกิด” เรื่องสั้นที่ไม่เศร้าจากญี่ปุ่น
– เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น “มิตรภาพ…ก็เหมือนเส้นด้าย”
– นึกว่าอนิเมะ! 13 ภาพชนบทญี่ปุ่นสุดน่ารัก
– เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น “คุณลุงแปลกๆ ที่สถานีรถไฟในทุกวันจันทร์”
– เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น “บทสนทนาของเหล่าร่ม ในวันที่ฝนตก”

ขอบคุณเรื่องราวจาก: https://note.com/fit_roses4256/n/n74f0ff2faceb
ขอบคุณภาพจาก: https://www.pinterest.com/peterlundblad/stage-design/

#“พิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ” เรื่องสั้นโรแมนติกไซไฟสีหม่นจากญี่ปุ่น #เรื่องสั้นจากญี่ปุ่น #เรื่องสั้นญี่ปุ่น

Tags :

Back To Top